Een perspectief van hoop & realiteit: Welke boodschappen geven Marokkaans-Nederlandse vaders over discriminatie en sociale ongelijkheid aan hun kinderen?

Abstract

Doel: In deze kwalitatieve studie is onderzocht welke boodschappen vaders met een Marokkaanse migratieachtergrond, doorgeven aan hun kinderen over discriminatie en sociale ongelijkheid en of ze hierbij behoefte hebben aan formele of informele ondersteuning. Er is daarbij gekeken naar de persoonlijke ervaringen met discriminatie, de coping strategieën, de ervaren identiteit en de algemene socialisatie van de vaders. Methode: Er zijn drie observaties van vaderdebatten en negen diepte-interviews uitgevoerd met vaders die al lichte (informele) opvoedingsondersteuning krijgen in Amsterdam. Resultaten: Bijna alle vaders hebben persoonlijk discriminatie meegemaakt in Nederland. Ze hanteren verschillende coping strategieën, waarbij de vermijdende coping strategie de boventoon heeft. Enkele vaders hanteren verbindende coping strategieën. De meeste vaders proberen hun kinderen weerbaar te maken tegen discriminatie, vaak in lijn met hoe ze er zelf mee omgaan. Ze doen dit voornamelijk op twee manieren, waarbij sommige vaders vooral een boodschap van hoop (egalitarisme) meegeven en anderen meer van realiteit (voorbereiding op vooroordelen). Alleen één vader liet een combinatie zien van hoop en realiteit in de voorbereiding van zijn kinderen op vooroordelen. Daarnaast lijkt er een relatie te bestaan tussen ervaren identiteit (Marokkaans- Nederlands) en socialisatie (culturele socialisatie). Ook hebben alle vaders behoefte aan verbindende gesprekken, zowel binnen de Marokkaanse gemeenschap als met buurt- en stadsgenoten vanuit verschillende herkomstgroepen. Conclusie: Professionals en gemeenten zouden deze verbindende gesprekken kunnen faciliteren. Zowel informele als formele organisaties kunnen vaders zo ondersteunen om in dialoog de realiteit van discriminatie te verbinden met hoop, voor zichzelf als ook voor hun kinderen.