Nietzsches Esthetica

Abstract

De esthetica speelt in de filosofie van Nietzsche een grote rol. Nietzsche heeft echter geen complete esthetica geschreven. Nadat hij in Die Geburt der Tragödie aus dem Geiste der Musik (1872) zijn eerste gedachten op het gebied van de esthetica op papier had gezet, neemt hij in bijna al zijn volgende werken meer of minder grote aantallen korte ‘essays’ over esthetica op. Die korte essays schrijft hij in een aforistische stijl. Ze hebben vaak geen speciale volgorde. Op het eerste gezicht lijkt het te gaan om een veelheid van losse bespiegelingen, die elkaar soms op wezenlijke punten tegenspreken. Nadere bestudering wijst uit dat Nietzsches denken over esthetica wel degelijk samenhang heeft en een grote mate van continuïteit kent. Doordat Nietzsche voortdurend zijn gedachten tussentijds evalueert en opnieuw doordenkt, is sprake van een duidelijke ontwikkelingslijn van zijn vroege naar zijn late esthetica. In de scriptie wordt deze inhoudelijke samenhang en ontwikkeling aangetoond.