Killing Sound: Dubstep en de Paradox van de Geweldsretoriek

Abstract

Dit eindwerkstuk onderzoekt het elektronische dancemuziek genre dubstep en de hierin voorkomende paradox van de geweldsretoriek. Met geweldsretoriek worden de uitdrukkingen van geweld, oorlog, moord en vuurwapens bedoeld welke gebruikt worden om de muziek te omschrijven. In dit eindwerkstuk wordt een verklaring voor deze paradox gezocht aan de hand van historische, culturele en muzikale interpretatie. Ik onderzoek de manier waarop de retoriek historisch met de uitvoeringspraktijk van soundsystems verbonden is en hoe deze retoriek wordt ingebed en omgevormd binnen de eigen culturele identiteit van de huidige deelnemers in het genre. Ook beschouw ik de manier waarop deze culturele identiteit uitgedragen wordt middels het concept van sonic dominance en in hoeverre deze retoriek bijdraagt aan claims van authenticiteit en subcultureel kapitaal. Ten slotte analyseer ik op welke manier het geluid zelf verantwoordelijk kan zijn voor het bestaan van een dusdanige retoriek.