Niet zomaar bewijsmateriaal

Abstract

Binnen de rechtszaal moet men eerlijk en objectief omgaan met het getoonde bewijsmateriaal. De manier waarop bewijsmateriaal getoond wordt, kan invloed hebben op hoe mensen tegen een delict aankijken. In dit onderzoek zijn foto en video bewijsmateriaal met elkaar vergeleken op hoe mensen tegen een delict aankijken. Dit is geoperationaliseerd door te kijken naar de ernst van een delict en de overtuigingskracht van bewijsmateriaal. Met de mediator levendigheid is gezocht naar een verklaring voor een mogelijk effect van foto en video bewijsmateriaal op hoe mensen tegen een delict aankijken. Bevindingen van dit onderzoek zijn dat er geen direct effect is tussen foto en video bewijsmateriaal, en hoe mensen tegen een delict aankijken. Ook zijn video’s niet significant levendiger dan foto’s. Echter, hoe levendiger een medium is, hoe ernstiger een delict wordt gevonden en hoe hoger de overtuigingskracht is van bewijsmateriaal. Er is bovendien een significant indirect effect tussen foto en video bewijsmateriaal en hoe mensen tegen een delict aankijken. Levendigheid is de verklarende variabele hiervoor. Levendige video’s worden ernstiger gevonden en hebben een hogere overtuigingskracht dan minder levendige foto’s. Met dit onderzoek wordt er een bijdrage geleverd aan het onderzoeksgebied dat tracht inzicht te krijgen in de manier waarop het tonen van bewijsmateriaal invloed heeft op processen binnen de rechtszaal.