Van popdiva tot levende Barbie: De waarde van ‘liveness’ in de uitvoeringspraktijk van hedendaagse popmuziek

Abstract

Het valt op dat bij hedendaagse concerten van popidolen het spektakel belangrijker lijkt te zijn dan het daadwerkelijk produceren van muziek voor een live-publiek. Het mediaproduct neemt steeds meer de rol over van de uitvoerders, waardoor (het produceren van) muziek op de achtergrond verdwijnt en een ondergeschikte rol aanneemt. Daarmee lijken we te zijn vergeten dat muziek van oorsprong een uitvoerende kunst is. In plaats van een vervreemding van het originele muzikale product door technologische reproductie (ook op het podium door gebruik te maken van bijvoorbeeld opnames), zijn er juist nieuwe manieren van betekeniscreatie waar te nemen door intermedialiteit, intertekstualiteit, performativiteit en theatraliteit. Er is hierin een bewuste omgang met betekenis(vorming) door de artiest, aangezien geen enkele actie irrelevant is voor de interpretatie van de uitvoering van het product, dan wel de ‘musical personae’. In deze thesis wordt door middel van een audiovisuele analyse op een specifiek geval (Nicki Minaj – ‘Anaconda’) ingegaan op de rol van de daadwerkelijk geproduceerde muziek op het podium, de waarde van de muzikale liveness tijdens de uitvoering van het hedendaagse popconcert in een steeds meer mediatiserende en kapitalistische massaconsumptiemaatschappij.